İnsan bazen hayatın telaşından uzaklaşıp kendine sormalı:
Bir ömürlük yolculukta geriye ne kalıyor?
Yıllar geçiyor; çocukluk, gençlik, gurbet, dostluklar, ayrılıklar, sevinçler ve acılar geride kalıyor. İnsan bir gün dönüp baktığında, zamanın sessizce ilerlediğini fark ediyor.
Gurbeti yaşayanlar bilir. İnsan doğduğu yerden uzaklaştıkça memleketin yalnızca bir toprak parçası olmadığını anlar. Bir ses, bir yüz, eski bir ev ya da küçük bir anı, yıllarca insanın içinde yaşamaya devam eder.
Gurbetin öğrettiği en önemli şeylerden biri kıymet bilmektir: Yanımızda olanı, hâlimizi soranı ve zor günümüzde sessizce duranları unutmamak…
Çünkü hayat yalnızca kendi hikâyemizden ibaret değildir. Hayat geçiyor, insanlar değişiyor, yollar ayrılıyor. Geriye çoğu zaman sahip olduklarımız değil, kimlere nasıl davrandığımız kalıyor.
Bazen birine omuz vermek, bazen bir işin ucundan tutmak, bazen de karşılık beklemeden birinin yükünü hafifletmek gerekir. Hizmet, kendimizden vererek başkasının hayatını kolaylaştırmaktır.
Vefa, insanın geçmişiyle kurduğu bağdır. Toplum olarak bazen insanları yaptıklarıyla değil, bugün bize ne sunduklarıyla değerlendiriyoruz. Dün yanında olduğumuzu, bugün ihtiyaç kalmayınca kolayca unutabiliyoruz. Oysa vefa, insanın yalnızca iyi gününü değil, geçmişini de hatırlamaktır.
Bütün bunların merkezinde ise vicdan vardır.
Herkes görmese de insan kendi yaptığını bilir. Bazen vicdanın sessizliği alkışlardan ağır gelir. Bazen de kimsenin bilmediği bir iyilik, insanın içinde uzun süre huzur bırakır.
Geriye baktığımızda ne kadar kazandığımızdan çok, kimlere dokunduğumuzu, kimi unutmadığımızı ve hangi değerlerden vazgeçmediğimizi hatırlayacağız.
Önümüzde hâlâ yürünecek bir yol var. Dilerim bu yol, daha fazla anlayışın, vefanın ve dayanışmanın yolu olsun…
Ne kadar zamanımız kaldığını bilmeden, elimizdeki zamanı güzel sözlere, temiz niyetlere, faydalı işlere ve umuda ayıralım.
Çünkü sonunda herkes kendi yolculuğunun hesabını kendi içinde verecek.
Ve belki de o gün, bütün hayatımız boyunca sorduğumuz o sorunun cevabı çok sade olacak:
Bir ömürlük yolculukta geriye ne kalıyor?
Sevdiklerimizin gönlünde bıraktığımız yer, insanlara dokunan iyiliklerimiz, verdiğimiz emek ve vicdanımızda taşıdığımız huzur…
Geriye kalan aslında yaşadığımız yıllar değil; o yıllara ne kattığımızdır.
Saygıyla…